Walsch: "Zie jezelf in de ogen van de ander"

18/10/99
Herbert van Erkelens

Langzaam begint het tot de mensen door te dringen dat ook het jaar 2000 nog tot de huidige twintigste eeuw hoort. Er is dus nog een kans om de meest bloedige eeuw van het tweede millennium af te sluiten met een jaar van vrede. Nog steeds is het mogelijk om een einde te maken aan de oorlog die buiten en in onszelf woedt. Dat zou een waardige brug naar de 21e eeuw zijn. Maar kiezen we ook voor die optie?

De laatste tijd gebeuren er ongelooflijke dingen. Op 28 juli van dit jaar keerde paus Johannes Paulus II terug van vakantie. Hij had besloten een verklaring af te leggen die nieuw licht zou werpen op de eeuwenoude leerstelling van de hel. Kort gezegd kwam de verklaring van de paus erop neer dat er geen plaats door God gecreëerd was waar zondaars eeuwig branden. De hel, zo zei hij, is een toestand van onze geest. Het is de toestand van afgescheidenheid van God die wij onszelf opgelegd hebben. De hel is geen straf van God.

Waar had de paus deze nieuwe wijsheid vandaan? Van God? Wie ook de bron van inspiratie geweest moge zijn, in de trilogie Conversations with God wordt door God precies het eendere beweerd. De hel, zo zegt de innerlijke gesprekspartner van Walsch, bestaat niet op een bepaalde plaats. De hel is geen strafoord van God, maar een menselijke ervaring. Het is 'de ervaring van de slechtst mogelijke uitkomst van je keuzen, beslissingen en creaties. Het is het natuurlijke gevolg van elke gedachte die Mij ontkent of nee zegt tegen Wie je bent in relatie tot Mij.'

Op de persconferentie en tijdens de lezing die Neale Donald Walsch op 20 september j.l. in het RAI-congrescentrum gaf benadrukte hij de overeenstemming tussen zijn gesprekken met God en de nieuwe leer van de paus. Hij had zelf als kind geleden onder zijn katholieke opvoeding die hem op straffe van de eeuwige verdoemenis het eten van vlees op vrijdag verboden had. Toen in zijn woonplaats uitgerekend op een vrijdag de eerste McDonald's geopend werd, bracht de gratis hamburger hem prompt in ernstige problemen. God was een God die gevreesd moest worden. Pas door zijn dialoog had hij zich hierover heen kunnen zetten. Op de persconferentie zei hij hierover:

'De waarde die de inhoud van de boeken voor mij persoonlijk heeft ligt op het vlak van de vrees voor God. Pas in direct contact met God heb ik mij kunnen bevrijden van mijn angst. Die angst had mij in mijn persoonlijke relatie met God verlamd. Of mijn boeken ook voor de wereld enige betekenis hebben, hangt ervan af of de mensheid bereid is het centrale thema eruit te accepteren. Dit thema luidt: "We zijn allen één." Het is vanzelfsprekend dat we enorm profijt van deze stelling zouden kunnen trekken. We zouden ermee ophouden elkaar te vermoorden.
Maar het is niet de bedoeling om de inhoud van mijn boeken als geloofsstellingen op te vatten. Desnoods geloof je geen woord van wat ik geschreven heb. Lees de boeken en ga bij jezelf na of er iets in staat wat jou persoonlijk aanspreekt. Alleen jouw hart en jouw ziel kunnen je jouw waarheid vertellen.'

Op de vraag waarom hij tot publicatie van zijn innerlijke dialoog met God was overgegaan antwoordde Walsch verrassend: 'Ik deed dat om God te testen. Tijdens het schrijven van het eerste manuscript werd mij gezegd dat de dialoog in een boek zou uitmonden. De antwoorden die mij op mijn vragen waren aangereikt zouden op die manier voor een groot publiek toegankelijk worden. Op dat moment was ik er niet zeker van of ik contact had gemaakt met het deel van het heelal dat wij losjes gezegd God noemen. Maar het voorstel tot publicatie loste dit probleem voor mij op. Ik besefte dat ik nu een maatstaf in handen had. Niet ik, maar het grote publiek zou het oordeel vellen. Dus ik begon het manuscript uit te typen en gaf het ter publicatie aan een uitgeverij. Dat was de test. Ik wilde zien wat voor een boek ik geschreven had. Ik wilde zien wat er zou gebeuren als dit ene boek van mij te midden van die zeshonderd andere titels in de boekhandel zou liggen.
Zelf ben ik niet meer dan een geïnspireerd schrijver. Ik hou mij niet met channelling bezig. Als mijn boeken de mensen in hun hart raken, al is het maar door één enkele zin, dan weet ik dat ik mijn doel bereikt heb. Dan heb ik gedaan wat iedere schilder, iedere kunstenaar, iedere componist probeert te doen. Mozart schreef schitterende muziek, Rembrandt maakte schitterende schilderijen en Thomas Jefferson schreef in drie dagen zijn beroemde onafhankelijkheidsverklaring. Als je deze mensen zou vragen, hoe zij dat deden, zouden zij zeggen: "Ik werd geïnspireerd door God."'

Toch blijft het verbazingwekkend dat een paar boeken waarvan de inhoud indruist tegen eeuwenlang gekoesterde geloofsvoorstellingen ineens een miljoenenpubliek aanspreken. Walsch ziet hiervoor maar één verklaring: 'De mensheid is bezig haar geduld ter verliezen. We nemen dagelijks waar dat de wijze waarop onze gevestigde instellingen de wereld regeren niet werkt. Daarom zijn we niet langer bereid de antwoorden van gisteren te aanvaarden. We luisteren zorgvuldiger naar nieuwe antwoorden, zoals die ook in vele andere boeken gegeven worden. Vijftien of twintig jaar geleden zou Een ongewoon gesprek met God niet eens zijn opgemerkt. Maar wij zijn ons gaan openstellen voor zelfstandig onderzoek naar de waarheid.

Eeuwenlang hebben we geloofd in de mythe van onze afgescheidenheid van God. Dat is een culturele mythe die ons van elkaar heeft afgezonderd. De tweede culturele mythe waarin we geloven is die van het recht van de sterkste. Deze mythe van de noodzaak van competitie vloeit uit de mythe van afgescheidenheid voort. Ten derde zijn we gaan geloven in wie de winnaars en de verliezers in deze zelfbedachte competitie zijn, nog voordat de aftrap heeft plaatsgevonden. Als je blank bent, dan ben je superieur aan een zwarte. Als je hetero bent, dan geef je dat het recht om het leven van een homo zuur te maken. Maar dit spel dat wereldwijd tot moord en doodslag heeft geleid brengt ons nu tot op het punt van zelfvernietiging. Gaan we onszelf nu opblazen? Ik geloof van niet. We zijn op overleving ingesteld. Het is in ons eigen belang om naar een hoger zelfbewustzijn toe te gaan.'

De lezing die Neale Donald Walsch vervolgens in het auditorium van het RAI-congrescentrum gaf was georganiseerd door MetaVisie uit Baarn, een organisatie die zich richt op de ontwikkeling van menselijk talent. Het was het eerste publieke optreden van Walsch in Europa. Twee weken eerder was het auditorium dat 1700 zitplaatsen telt al uitverkocht. Vele honderden mensen moesten teleurgesteld worden.

Walsch zelf verklaarde die enorme opkomst uit het feit dat Nederland een geval apart is: 'Jullie weten alles al wat ik jullie ga zeggen. Jullie hebben een samenleving opgebouwd waarin een ieder het recht heeft om te leven zoals hij of zij wil. Natuurlijk weet ik wel dat het hier niet volmaakt is. Maar Nederland is een paradijs in vergelijking met wat een homo in Texas of een katholiek in bepaalde buurten van Noord-Ierland moet meemaken. Deel jullie tolerantie met de wereld.'

Het was opmerkelijk met welk gemak Walsch voor een volle zaal overeind bleef. Hij mag zichzelf dan geïnspireerd schrijver of boodschapper van God noemen. Hij is ook in staat om drie uur lang de aandacht vast te houden van een publiek dat zijn boeken al gelezen heeft. Hij weet te ontroeren en te inspireren. En voordat hij ernstig wordt, laat hij je lachen om situaties die zijn eigen diepste wanhoop hadden ingeluid. Hij laat zich kennen zoals hij zichzelf ook in zijn boeken heeft prijsgegeven. En diep in zijn hart hoopt hij dat op die manier opnieuw een paar mensen zullen ontwaken tot wat volgens hem onze goddelijke missie is:

'Een keer moeten we ophouden met die mythe van onze afgescheidenheid van God en van elkaar. Breng anderen terug naar hun diepste Zelf. Herinner anderen eraan Wie ze zijn. Kijk de mensen in hun ogen. Ik beloof je: dan zie je jezelf. Glimlach naar een ander. Raak de ander aan. Maak het niet moeilijker dan het is. God heeft mij verzekerd dat het zo eenvoudig is om de planeet te genezen. Je bent zelf de verlosser. Je bent zelf het licht, de weg, het leven. Dit is de agenda van jouw ziel. Al het andere is bijkomstig.'

(Een sterk ingekorte versie van dit artikel verscheen in HN-Magazine van 16 oktober 1999)