Kijk, lach en spreek: een terugblik op het bezoek van Neale Donald Walsch aan Nederland

Artikel / door Bas Meindertsma - december 2005

Vrijdagavond kwam ik aan bij de schouwburg in Deventer. Nadat ik mijn jas op had gehangen, gingen de deuren naar de zaal open zodat ik meteen een plaatsje kon zoeken. De zaal zat goed vol en er hing een optimistische sfeer. Na een korte introductie van Heart Events kwam Neale op uit de coulissen. Hij leek helemaal op zijn gemak en begon de avond met dat hij ons veel te vertellen had, hoewel het ons niet nieuw in de oren zou klinken.

“De wereld slaapt en het is hoog tijd om wakker te worden”, zei hij toen hij keek naar de wekker die naast hem stond. “Als we zo doorgaan op deze planeet, zou dat wel eens het einde kunnen betekenen van het leven zoals wij dat kennen.” Het zijn woorden die we inderdaad eerder uit zijn mond hebben gehoord, maar die nog altijd indruk maken en die je dwingen bij jezelf te rade te gaan. Wat kan ik doen? Neale is op zoek naar mensen die samen met hem de Gouden 1000 willen vormen. Het is een groep mensen van over de wereld die de mensheid samen wakker willen schudden en een initiatief waar we vast en zeker nog meer over zullen horen.

Maar dat is niet de enige manier om de wereld te veranderen. Neale had een advies voor ons allemaal. Zo eenvoudig, maar je voelt meteen dat je hiermee iets verandert. “Geef het drie weken de tijd en je leven verandert compleet”, zei hij. “Het klinkt misschien stom of zelfs kinderachtig, maar kijk een ander drie seconden lang in de ogen. En dan écht drie seconden. Werp die ander dan een glimlach toe. Zeg vervolgens iets aardigs.” Het is een van de dingen die me het meest is bijgebleven van de hele avond. De ogen zijn het raam naar de ziel en zo gauw je iemand echt durft te zien zoals ze zijn, zul je van ze gaan houden.

Neale was die avond in goed gezelschap. Annie Simms en Young Hee vergezelden hem een aantal keer op het podium. Annie Simms bracht enkele liedjes ten gehore die ze zelf schreef na de boeken van Neale te hebben gelezen. De zaal werd er stil van. Daar was absoluut geen sprake van bij het optreden van Young Hee. Ze is een meester in Dahnak en deed met ons enkele concentratieoefeningen die lastiger waren dan op het eerste gezicht leek. Het was een mooie onderbreking van de lezing en bovendien erg leuk was om een hele zaal zichzelf op de schouder te zien kloppen en “I love my shoulder” te horen zeggen.

De avond werd afgesloten met vragen uit het publiek en een signeersessie. Al met al was het een boeiende avond, een avond met een hart. Ik heb gelachen, nagedacht en genoten. Hieronder zie je een aantal foto’s van deze avond. Onderaan de pagina vind je een link naar een verslag van de workshop, dat op het forum is geplaatst.