God, wat was ik woedend…

Ik was acht jaar jong toen het gebeurde en ik weet nog goed waar ik stond toen ik van binnen en van buiten figuurlijk ontplofte. De hal was niet zo heel groot en er was weinig zonlicht. Er was totaal geen geluid, alles was fluisterstil, bewegingsloos, kleurloos. Ik had een rotdag op school gehad en was weer gepest. Ik voelde mij verdrietig dat we naar Duitsland waren verhuisd. Ik had maar weinig vriendjes en ik voelde mij op school niet geaccepteerd. Verstijfd en in afgrijzen stond ik op de drempel van de keuken en maar langzaam, heel langzaam drong het afschuwelijke beeld tot mij door. Dit kon gewoonweg niet waar zijn, dit kon gewoonweg niet bestaan. Ik werd woedend, ziedend, razend, ik ontplofte van binnen. Heel mijn lichaam begon te trillen, mijn hart ging tekeer en bonkte in mijn keel. Elke vezel in mijn lijf wilde rechtzetten wat ik daar aantrof. Wat een groot onrecht! Je wilt van alles, maar zeker niet dit! Ik brulde het uit, mijn keel bevrijdend van alle onmacht dat een kind van acht op een dergelijk moment kan ervaren. Mijn bloed kookte en zinderde. Al mijn spieren stonden gespannen en het was net alsof een heel ander wezen het van mij had overgenomen. Ik brulde zo hard als ik kon en mijn longen leken te exploderen. Mijn hoofd leek te exploderen en mijn ledematen zwaaide willekeurig in het rond, ik was alle controle kwijt. Iets in mij, diep vanuit mijn onderbuik, gaf uitdrukking aan wat van deze toestand gevonden moest worden, iets in mij vond het nodig om zich werkelijk druk te maken iets duidelijk zichtbaar te maken en recht te zetten. En juist op dat ene hoogtepunt kreeg ik vanachter mij, geheel onverwacht, een geweldige dreun tegen mijn kleine hoofd. Iets, een hand, had mij geraakt, ik realiseerde mij wie dat was. Een diepe angst overmande mij en voor ik het wist stond ik met mijn neus in de hoek, verstijfd en van binnen en buiten stil, ijzingwekkend stil. Alles was stil behalve die ene bestraffende stem die doorklonk in de ruimte. “Je hebt respect te tonen…” Ik kreeg niets meer uit mijn keel, er was geen woede en geen traan te bekennen, ondanks de geweldig grote onrechtvaardigheid. Het leek wel of zelfs mijn hart niet meer klopte, alles was verbijsterd van binnen. Alle leven die zo in beweging was daarvoor, was in één ferme klap tot zwijgen gebracht. Dood, morsdood moest ik zijn geweest, want ik voelde helemaal niets meer, ik verkeerde totaal in shock.

Ik weet niet hoe ik die hoek weer ben uitgekomen, misschien kruipend, misschien stiekem of op mijn tenen sluipend naar mijn kamer, ik weet er niets meer van. Wel weet ik dat ik in mijn kamer op bed heb gelegen, verstijfd en heel mijn lichaam van binnen trillend. Ja, ik was braaf de jaren daarna, heel braaf. Ik keek wel uit.

Het heeft zeker 15 jaar geduurd voordat ik weer echt kon huilen als ik verdrietig was en zeker 35 jaar voordat ik mijn woede kon uiten. Ik heb ongelooflijk veel werk moeten verzetten om emotioneel weer vrij te kunnen zijn en de toepasselijke emotie onvervormd en zonder enige innerlijke weerstand spontaan te kunnen uitdrukken. Een weg van 12 jaar diepgaand psychisch zelfonderzoek en stevig emotioneel lichaamswerk. Een belangrijke diamant in de kroon van mijn “werk” was mijzelf gedurende drie dagen van deze woede te bevrijden. Drie dagen heb ik keihard staan werken om mij door al die innerlijke barrières een weg te banen om die “lastige” woede te bevrijden. Ik kwam eerst in mijn verdriet, daarna in mijn diepe onmacht, allemaal vluchtwegen om maar niet die woede toe te laten zichtbaar te worden. Er zat een diepe veroordeling op deze woede. Daarna kwam de kracht, ik verhief mijzelf letterlijk uit de onmacht en bracht met een enorme zielskracht mijn diep gewortelde woede naar buiten, het kon mij allemaal niks meer schelen, al ontplofte de hele wereld. Toen ik deze woede helemaal had geuit was er een diepe rust, een gevoel van vrede, vrede met mijzelf en met mijn leven. Wat een heerlijke vreugde leeft in die vrede, wat een geweldige kracht gaat daar van uit! Ik realiseerde mij pas achteraf dat ik eigenlijk maar heel weinig woede had, maar juist een geweldige zelfbeheersing had. Woede bleek voor mij enorm constructief te zijn, pure kracht, onverbloemde pure schoonheid van innerlijke zielskracht.

Boosheid is naast verdriet, angst, liefde en afgunst, één van de zes basisemoties waarmee de ziel ons vertelt wat de situatie werkelijk voor ons Zelf betekend. De ziel geeft ons de meest waarachtige interpretatie die mogelijk is, bezien vanuit het ontwikkelingsstadium van de ziel. De ziel heeft een hele zuivere kijk op de situatie en geeft hele duidelijke concrete instructies aan ons lichaam om ons te vertellen hoe ons Hart naar de situatie kijkt. Tenminste, als de ziel vrijuit kan spreken, want de boodschappen van onze ziel worden nogal beneveld door de ontzielde en beheersende strategieën van ons zelfverzonnen zelfbeeld: ons ego. Het bovenstaande waargebeurde en authentieke verhaal (ik heb de inhoudelijke details maar weggelaten) is een redelijk gedetailleerde beschrijving van de werking van de luidsprekers en taal van onze ziel: ons lichaam en onze emoties. De eerste oorspronkelijke respons, die eerste spontane emotionele boodschap van onze ziel, die wij bewust onder ogen hebben te zien.

De woede, zoals beschreven in de bovenstaande belevenissen van mij als kind van acht jaar, was een authentieke respons die heel toepasselijk was, gezien de onrechtvaardigheid van de situatie. De klap was onterecht, omdat deze afbreuk deed aan de waarheid die ik daar demonstreerde, namelijk mijn waarheid, bezien vanuit mijn ziel. Woede was de enige toepasselijke reactie, de enige die in al haar schoonheid vertelde wie ik was in die situatie. Ik sta werkelijk voor rechtvaardigheid en ik heb in mijn ziel een diep besef wat het belang van (zelf)respect is en diep vanuit mijn ziel wordt geageerd tegen onrecht. Logisch dat heel mijn wezen in opstand komt als dat werkelijk van toepassing is. Vaak vluchten we in andere emoties dan diegene die op dat moment toepasselijk is: als we verdrietig zijn worden we bijvoorbeeld boos, als we woedend zijn schieten we in de onmacht, allemaal uitwijkmanoeuvres geregisseerd door ons ego.

Het ego is niets anders dan een zelfverzonnen zelfbeeld dat werkt als een harnas voor de ziel. Het ego biedt alternatieve reacties, omdat het gelooft dat jij dan beter af bent, een beter effect krijgt. Misschien was dat ooit wel zo, maar de kans dat dit nu nog steeds zo is, is heel erg klein, zelfs astronomisch klein. De alternatieven die het ego aanreikt zijn zelden toepasselijk en meestal gevoed vanuit angst. Angst om bijvoorbeeld niet ontvangen of geaccepteerd te worden of angst om te sterven. Allerlei angsten die jou dwingen anders te reageren dan zoals je bent op zieleniveau. Je ziel komt dan “vast” te zitten en wordt ziek. Ziek van de beheersing, ziek van het harnas dat jij jezelf hebt aangemeten en als je ziel ziek wordt kan deze niet goed meer voor jouw lichaam zorgen, dus wordt je lichaam ziek: eerst subtiel en dan, als het niet wordt gehoord, flagrant.

De hoogste waarde die hier op het spel staat is vrijheid, omdat onbeheerst en spontaan uitdrukking geven aan wie je bent, ongeveer het meest belangrijke voor de ziel is dat je maar kunt voorstellen. Het maakt niet uit welke emotie, de ziel wil zich in vrijheid en spontaan kunnen uitdrukken. Als dat in totale vrijheid kan, is de ziel je dankbaar, diep dankbaar en dat geeft een gevoel van gelukzaligheid, pure vreugde. Je ervaart vreugde, ongeacht de emotie die op dat moment speelt, vreugde in je Hart en je onderbuik, vreugde in heel je lijf, heel je wezen. Vreugde is hier niet te verwarren met blijdschap, vreugde is hier een staat van “zijn”. Vreugde is het natuurlijke voortvloeisel dat wordt voortgebracht als de ziel totaal vrij is in de manier waarop deze zich kan uitdrukken. Wees dus verdrietig als je iets bent verloren waar je aan was gehecht, ervaar de onmacht als je geen macht hebt, wees woedend als er onrecht in het spel is, wees blij als er jou iets goeds overkomt, kortom ervaar de toepasselijke emotie en vlucht niet in iets anders.

Een mooi voorbeeld van hoe je specifiek woede kan exploreren en vrij-zetten is te vinden op www.evociente.nl (klik door op “korte cursussen”). Stichting Evociënte heeft Wilco Iedema uitgenodigd om begin september van dit jaar deze trilogie te begeleiden. Hij is een zeer ervaren leraar die ooit nog in de leer is geweest bij Osho zelf. Hij heeft 30 jaar ervaring op vlak van emotioneel lichaamswerk en kent de weg in het vrijzetten van woede heel goed. Ik heb zijn veiligheid zelf kunnen ervaren als een bijzondere ruimte waarin ik mij een keertje écht kon laten gaan en vervolgens mocht ontdekken wat bij mij onder mijn boosheid en onmacht zat: een geweldige bevrijding en een enorme innerlijke kracht. Kortom een prachtige een leerzame trilogie die naar mijn persoonlijke ervaring écht de moeite van inschrijven meer dan waard is!

Liefs,

Robert-Jan Cavadino

Dinsdag 16 juni 2009

Wil je reageren op dit artikel, schrijf Robert-Jan dan een e-mailbericht : robertjan@cavadino.nl