Soms begrijp ik de wereld om me heen niet.

Ik maak deel uit van het groter geheel en tegelijkertijd leef ik in mijn eigen wereld.

Mijn eigen wereld die is ontstaan door mijn ervaringen, mijn ideeën over hoe het moet, hoe het zou moeten zijn. Mijn overtuigingen, mijn waarden en normen die ik er op na houdt. Mijn beslissingen die ik neem, gebaseerd op het idee dat ik heb van hoe het moet zijn.

Als ik opgegroeid zou zijn in een ander gezin, op een andere plek zou ik mogelijk andere overtuigingen gehad hebben en in een andere “eigen” wereld leven.

Door andere mensen te ontmoeten, ontmoet ik dus andere werelden. Soms zijn er gelijkenissen en dan “klikt” het en soms zijn er zodanige grote verschillen dat ik er niets van begrijp. Gevolg is dan dat ik een mening heb over die wereld van de ander en een oordeel vel of zelfs veroordeel.

“Hoe kan iemand zoiets doen?”

“Hoe is het mogelijk dat iemand daar toe in staat is?”

“Hoe kan iemand daar zo over denken?”

“Hoe kan iemand dat niet belangrijk vinden?”

Ik kan dan boos, verontwaardigd, angstig, onmachtig of verdrietig zijn.

Teleurstelling alom….ik begrijp het niet.

Omdat ik het niet ken! Het komt in mijn wereld niet voor.

Dan blijkt mijn wereld een illusie. Wat ik er van gemaakt heb blijkt plotseling niet meer waar te zijn.

Ik kan nog een poging doen om het zo te draaien dat het toch in mijn wereldbeeld past, maar dat lukt vaak niet. Dan voel ik mij ongelukkig. Ongelukkig omdat wat ik wilde dat er was, er niet is.

Ik heb dus behoeftes omdat ik iets nodig heb wat mij goed doet voelen.

Er zijn dingen die ik wil en nodig heb en die moeten gebeuren op bepaalde manieren zodat ik gelukkig kan zijn.

En als die dingen nu maar overeenkomen met de manier waarop God dat ook wil, dan zit ik goed, dan ben ik goed bezig. 

Dan geloof ik dus dat God iets wil en dat God niet bij iedereen krijgt wat Hij wil.

Maar hoe kan Gods wil niet worden gedaan als God God is?

Als God zich niet druk maakt, waarom ik dan wel?

Hij doet niets, Hij IS. Hij is Alles wat IS, Alles wat Was en alles wat zal Zijn.

Dat zou dus betekenen, dat als ik iets afwijs wat een ander doet, denkt of kan, ik God afwijs!

Dat als ik iets van mezelf afwijs, ik God afwijs!

En dat betekent dan logischerwijs dat Ik ook God ben, net zoals ieder ander, een onderdeel van het geheel!!

Oeps…. Kan ik dat werkelijk aanvaarden en toelaten?

Zo ja, waarom doe en denk ik dan zo moeilijk en zie en voel ik niet de Liefde in Alles?

Het antwoord is dat ik me niet voldoende realiseer dat ik Liefde BEN.

 

Wees Liefde

Waar haat is, zaai liefde

Waar onrecht is, vergeving

Waar twijfel is, geloof

Waar wanhoop is, hoop

Waar duisternis is, licht

Waar bedroefdheid is, vreugde

Streef niet zozeer na getroost te worden als wel troost te bieden, begrepen te worden als wel te begrijpen, bemind te worden als wel lief te hebben.

(Citaat uit Eén met God, van Neale Donald Walsch) 
 

Liefdevol,

Ans Kox

www.evoq.nl en www.santi.evoq.nl