| Door Robert-Jan Cavadino
Wat is het verschil tussen motivatie en
intentie? Om de
relevantie van die vraag te kunnen beantwoorden, is het wellicht
goed om met een voorbeeld te komen:
Jan had ruzie met zijn buurman met de intentie om
een meningsverschil op te willen op te lossen, echter de ruzie
escaleert en Jan slaat de buurman het ziekenhuis in. Jan gaat naar het
ziekenhuis en biedt zijn excuses aan, hij had niet de intentie om
agressief te worden, maar de buurman maakte hem zo boos dat hij zich
niet meer kon inhouden. Het onderwerp ligt hem dan ook zo na aan het
hart. De buurman vergeeft hem niet, goddank. Jan gaat teleurgesteld
naar huis. Hij zit vol van verongelijktheid en boosheid. Hoezo
vergeeft de buurman hem niet, hij had toch zijn excuses aangeboden?
De buurman die nog in het ziekenhuis ligt deelt zijn
ervaringen met zijn vrouw. Zij vrouw vraagt hem uiteindelijk wat hij
voelt. De buurman zegt dat hij zich misbruikt en verdrietig voelt. Op
haar vraag wat toch zijn motivatie is om niet in te gaan op het
verzoek van Jan om hem te vergeven, antwoord de buurman dat Jan geen
wezenlijk berouw toonde van zijn gedrag. Hij kon niets vergeven, want
Jan had de buurman niets aangedaan, hij had zichzelf aangedaan.
Bovendien hadden de intenties van Jan geen enkel positief effect op de
situatie, het leek er juist erger door te worden. "De wereld gaat ten
onder aan goede bedoelingen", zegt de buurman tegen zijn vrouw.
Waar de buurman aan refereert is dat Jan
gedreven werd door zijn innerlijke motivatie en dat maskeerde met
positief gestelde bedoelingen. Intenties zijn dan het onwaarachtige
verkooppraatje dat Jan hield om zijn schuldgevoel af te kopen
met een dooie mus. De buurman keek naar het gedrag van Jan en wilde
weten vanuit welke motivatie en drijfveren hij tot zijn agressie kwam.
De buurman heeft geen belangstelling voor de positieve uitkomst die
Jan voor zichzelf wenste, hij heeft een ander belang. Het gedrag was
agressief, omdat Jan zijn zin niet kreeg en werd steeds agressiever
(escalatie) doordat de buurman niet toegaf/bezweek onder de druk die
Jan uitoefende. De werkelijke motivatie voor Jan was dus het belang
dat hij wilde realiseren ten koste
van de buurman.
Het verzoek om vergeving was daarmee niet
toepasselijk, daarvoor had een werkelijke authentiek Mea Culpa in de
plaats moeten zijn. Een schuldbelijdenis van Jan was beter op zijn
plaats geweest voor het willen beheersen en dwingende/agressieve
gedrag. Respect voor iemand zijn belangen behoort centraal te staan.
Je hoeft er niet aan mee te werken, echter je mag een ander niet
proberen van zijn vrijheid te beroven door hem te dwingen.
Intenties verhullen de dieper liggende
motivatie, door te leven vanuit intenties houdt iemand zichzelf voor
de gek, door zichzelf iedere keer de dieper liggende motivatie te
verhullen. Terecht willen veel mensen niet praten over hun motivatie
en terecht blijven deze dan in het lijden. Zij doen zichzelf dit
moedwillig aan. Spijtig is het wel, het zou toch veel plezieriger zijn
als mensen hun werkelijke motivatie voor zichzelf zichtbaar maken en
deze leren te transformeren naar een meer waarachtig, meer
toepasselijk idee. De betekenis van ons handelen wordt bepaald door de
onderliggende motivatie en zeker niet door de intenties.
Herkenbaar?
|