God is nog niet met pensioen...

Verslag door Bas Meindertsma

Op vrijdag 9 oktober 2009 reizen ik, Ans Kox en Robert Jan Cavadino naar schone Zeelandse landschap. Neale Donald Walsch komt net uit Parijs en sluit bij ons in Zeeland zijn laatste langere Europese tournee af. Het wil niet zeggen dat hij voor kortere verblijven niet meer de Atlantische Oceaan oversteekt, maar weken lang constant onderweg zijn wil de 66-jarige Amerikaan niet meer. Heart Events heeft hem in elk geval nog kunnen strikken om plaats te nemen in een comfortabele stoel in het Klooster van Rilland om te spreken voor een groep van zon 150 tot 200 mensen.

Het lijkt erop dat Walsch goed heeft geluisterd naar Barack Obama, want de insteek van de avond is change. Verandering is volgens hem het woord waarvan deze eeuw in het teken staat, waar de vorige in het teken stond van gelijkwaardigheid. Hoewel er nog niet overal en op alle gebieden sprake is van gelijkwaardigheid, is de wereld zich volgens hem een eind gekomen. Nu worden we volgens Walsch geconfronteerd met veranderingen die elkaar steeds sneller opvolgen. Mijn grootvader dacht te weten hoe het leven in elkaar zat, want in een periode van zon 50 jaar veranderde er vrijwel niets. Mijn vader werd iedere 25 jaar geconfronteerd met een grote verandering. Ikzelf maak iedere vijf jaar een grote verandering mee die mijn wereldbeeld verandert. Mijn kinderen hebben geluk als er 12 maanden tussen zulk soort veranderingen zit.

Op zich is Walsch niet tegen verandering, dat is immers een onderdeel van het leven. We missen echter het morele kompas om met deze veranderingen om te gaan, aldus Walsch. Dit is het uitgangspunt van zijn nieuwste boek, Wanneer alles verandert, verander dan alles. Nog altijd nemen we religieuze standpunten en dogmatiek als uitgangspunt voor de inrichting van onze wereld. Je zou zeggen dat religie lang genoeg de tijd heeft gekregen om zichzelf te bewijzen als moreel kompas. Hoog tijd dat we dit aan de kant schuiven en een nieuwe aanpak proberen.

De grootte van het publiek laat toe dat er tussendoor vragen kunnen worden gesteld. Naarmate de avond vordert, gebeurt dat steeds vaker. Je merkt ook dat veel mensen al bekend zijn met de boeken van Walsch. Iemand vraagt of het God of het leven wel uitmaakt wat we doen. Het leven is toch perfect? God en het leven in zijn algemeenheid maakt het inderdaad niet uit, zegt Walsch. Het leven dat zich als ons heeft gemanifesteerd maakt dat wel uit. De perfectie die ieder moment in zich heeft betekent echter niet dat we geen verbetering na hoeven te streven. We kunnen steeds dichter komen bij de meest verheven versie van onszelf die we op dat moment van ons hebben. Dat heet evolutie.

Zo staat ook Jolanda op om haar verhaal te doen. Ze heeft het over de dingen die ze heeft meegemaakt en hoe ze dit nu overwint: ze is uit de kerk gestapt en gaat weer naar school. Walsch voelt haar aan de tand over wat ze met haar leven wil bereiken en vraagt door. Wat schiet ze ermee op? Om anderen terug te geven aan zichzelf, aldus Walsch. Wij zijn hier niet voor onszelf, maar om de ander eraan te herinneren wie hij is en hem te helen. Hij haalt hierbij ook een stuk aan uit Een cursus in wonderen en geeft het ons min of meer mee als opdracht: I am in the room to heal the room

Hoewel ik snap waar Walsch heen wil, vind ik dat hij teveel de indruk wekt dat we onszelf op moeten offeren voor de ander. Mijn eigen uitleg is dat we er inderdaad zijn voor die ander, omdat we onszelf kunnen ervaren door een relatie aan te gaan met diegene iets wat ook in het werk van Walsch naar voren komt. We kunnen dus alleen ervaren hoe mooi we zijn, door dat te delen met die ander. Dat is in mijn beleving iets anders dan jezelf opofferen, omdat je het ook doet voor jezelf.

Een ander onderdeel komt maar summier aan bod tijdens de lezing. Walsch introduceerde in het begin namelijk vier vragen: wie ben ik, waar ben ik, is dit waar ik wil zijn en wat kan ik doen om dat alsnog te bereiken? Jammer dat deze vragen, die onderdeel leken van een nieuwe benadering, niet terugkwamen tijdens de rest van de lezing.

Hoewel het altijd een genoegen blijft om Walsch als spreker te zien, vraag ik me af hoeveel ik er nog voor mezelf uit kan halen. Het was de derde keer dat ik hem zag en zijn boodschap is logischerwijs (voor een deel) nog dezelfde. Het zou te makkelijk zijn om onze vriend Neale daarmee af te serveren. Volgens mij is het verstandiger om de handschoen op te pakken. Hoe kan ik zijn wijsheden gebruiken om beter naar mezelf te leren kijken, zodat ik liefde en wijsheid uit kan dragen op een manier die bij me past? Wat dat betreft is er nog genoeg te leren en vooral ook te ervaren.
Walsch blijft daarbij voor mij een welkome inspiratiebron.

Met dank aan Heart Events voor het beschikbaar stellen van kaarten.

Redactie:
Inmiddels is duidelijk dat Neale in september van dit jaar naar Amsterdam komt om een dagworkshop te geven. Doe mee met de met de prijsvraag en win de twee gratis toegangskaarten. Klik hier voor de voorwaarden.