|
Door Bas
Meindertsma
Laatst was hij weer op televisie, die komische en
soms melige film Groundhog Day. Ik had de film al een aantal keer
gezien, maar vind m nog altijd leuk. Ook dit keer besloot ik hem
weer te kijken, al was het met een ander gevoel. Met het verdriet om
een dierbare die is overleden.
Bill Murray speelt de cynische en narcistische
televisieweerman Phil Connors. Hij wordt uitgestuurd om verslag te
doen van een festival rondom inderdaad Groundhog day. Als hij
klaar is met de opnames, wil Phil zo snel mogelijk weg uit het kleine
Amerikaanse stadje. Een sneeuwstorm dwingt hem echter om te blijven.
De volgende ochtend wordt hij opnieuw wakker op Groundhog day. De dag
erna opnieuw en dit herhaalt zich eindeloos.
Als Phil over de schok heen is dat hij steeds weer
dezelfde dag beleeft, manipuleert en bedondert hij de boel. Hij leeft
erop los zonder de consequenties te hoeven ervaren van zijn gedrag.
Niet lang daarna raakt hij gefrustreerd, omdat het stadje hem niet
meer te bieden heeft. Ook omdat hij zijn mooie producer Rita niet aan
de haak kan slaan. Hij weet zich geen raad en hij ziet geen uitweg
meer. Hij wordt zelfs zo wanhopig dat hij zelfmoord pleegt.
Verschillende malen, want hij wordt toch steeds weer wakker op
diezelfde dag.
Gelukkig vindt Phil de kracht in zichzelf terug en
leert hij van het stadje te gaan houden. En daarmee van zichzelf. Hij
is een totaal andere man geworden dan de man aan het begin van de
film. Zijn transformatie is compleet als Rita verliefd op hem wordt.
Dat doorbreekt de cyclus. Eindelijk wordt hij wakker op de volgende
dag, naast Rita. En ze leefden nog lang en gelukkig
Dit keer zag ik de film anders, omdat ik hem naast
vermakelijke leerschool voor Phil ook vertaalde naar mijn eigen leven
en dat van diegene die zo dicht bij me stond. Hoe leefden wij beiden
ons leven? Zouden we het de volgende keer weer zo doen? Zou het helpen
als we wisten dt we het allemaal opnieuw konden doen? Alsof we in
ieder leven een nieuwe kans zouden krijgen om Groundhog day tot een
goed einde te brengen.
Ik denk aan zij die er niet meer is en hoop dat ze
terug kan kijken op een leven dat ze opnieuw zou willen doen, maar dan
anders. Ik zou er op mijn beurt opnieuw voor kiezen om daar deel van
uit te maken. En we leefden nog lang en gelukkig
|