Mensen die kwaken

Door Robert Jan Cavadino

Als een kikker in een pot met water wordt gestopt die langzaam wordt verhit, dan blijft hij zitten, wachtend op zijn eigen dood. Als hij in een pot met heet water wordt gezet, springt hij er gelijk weer uit. Bizar toch?  

Gewoon wachten tot je doodgaat en ondertussen lekker doorkwaken en doen alsof niets verandert. De kikker heeft niets in de gaten, vooral omdat hij geen belangstelling kan hebben voor zichzelf. Hij kan niet betrokken zijn met zichzelf, want het is een kikker. Kikkers zijn zo niet gemaakt, maar mensen wel. Toch lijken mensen veel op kikkers in het opzicht van flink doorkwaken en vervolgens niets voelen. Dat warme bad waar wij in zitten, zijn onze opvattingen. Opvattingen geven de illusie van zekerheid. Stick to your opinion, en je bent zeker van je toekomst en je verleden. Je opinie naar wie dan ook verdedigen en zelfs rechtvaardigen, is een bezigheid waar de meeste van ons tamelijk veel energie in verliezen.
Kwaak, kwaak, kwaak.

Werkelijke betrokkenheid en dus werkelijke oplossingen ontstaat niet door een opinie te vormen en deze hoe dan ook te proclameren of te verdedigen, maar door de meest toepasselijke oplossing te zijn die het Hart op dat moment in die situatie voor jou heeft gekozen.

Het hebben van een opinie is altijd gekoppeld aan een gegeneraliseerde toestand, een brede context die volgens ons een specifieke verbetering behoeft. Daarom zijn meningen vermeende oplossingen. Wat is het toch jammer dat we blijven geloven dat we niet verlicht kunnen worden, omdat we het al zijn. Wat is het spijtig dat we zo spiritueel bezig zijn en tegelijkertijd nog steeds hechten aan specifieke oplossingen. We zijn verslaafd aan onze mening. We zijn zo gehecht aan generaliseren en welbepaalde uitkomsten, dat we vergeten dat geen van deze meningen toepasselijk kunnen zijn. Elke opvatting is pure nonsens als deze op zichzelf staat. Conceptualiseren over een situatie die feitelijk niet aan de hand is, is tijdverspilling. Besteed je tijd liever aan het ontwikkelen van waarachtigheid, in plaats van je mind te misbruiken door verder te gaan met kwaken. In wezen laten de meeste van ons zich voortdrijven door politieke motieven. Vasthouden aan onze opvattingen heeft alleen maar als doel om politiek te bedrijven. Politiek is gericht op het verdedigen van belangen en het maakt dan niet uit of deze belangen egoïstisch van aard zijn of altruïstisch. Je bent er aan gehecht.

De wereld is niet beter af als je vasthoudt aan welke mening dan ook. Elk verzuild idee, hoe spiritueel of humanistisch van aard, is verwerpelijk als dit idee op zichzelf staat, los van het nu en de concrete context. Zolang we denken dat zelf kiezen vrijheid impliceert, zijn we gevangen in onze eigen dogmatiek. Voor elke opvatting een tralie, met elke tralie weer een vierkante meter minder leefruimte. Steeds meer tralies en steeds minder leefruimte. Steeds weer opnieuw gaan vlechten, tot onze dood. Dan komen we erachter dat we dan pas zijn gaan leven. Pas als het rottende vlees van onze opvattingen van onze botten is afgekloven en we verlost zijn van toen en later, dit en dat, pas dan zien we dat we als amfibische zoutpilaren in een kokend bad zaten. Onze ziekte is politiek, ons drama is willen begrijpen. We kwaken erover, we kwaken elkaar na. We kwaken Christus, Boeddha en Patanjali na. We kwaken totdat we weer gaan leven. Kwaken is vertrouwen op je denken, denken is sterven, denken maakt je oud.

Fijne gedachteloze dag verder J

Liefs,
Robert Jan Cavadino